Blessures en sport is een combi natie die je liever niet in één zin gebruikt. Toch horen ze bij elkaar, hoe hard je dat als sporter ook probeert te vermijden. Golf lijkt voor buitenstaanders een rustige sport, maar wie Joost van dichtbij volgt of zelf de sport beoefent, weet dat het een enorme fysieke belasting met zich meebrengt. De herhaling, de spanning op de schouders, de druk op deonderrug… het is topsport en elke slag is zwaar voor je lichaam.
De afgelopen jaren heb ik Joost meerdere keren door blessures heen zien vechten, en elke keer zie ik dezelfde mix van frustratie en veerkracht. Frustratie omdat hij zo graag wil spelen. Doorzettingsvermogen omdat hij altijd blijft geloven dat hij sterker terug kan komen. Laatst was er weer zo’n moment. Samen met onze zoon Dex zette ik hem om zes uur ’s ochtends af op Schiphol, maar al snel belde hij dat hij echt niks meer kon. Hij moest zich met een schouderblessure terugtrekken en was die middag weer terug naar Nederland.
In het ziekenhuis werden kalkafzettingen uit zijn pees verwijdert, iets wat tegenwoordig gelukkig met een naald kan en geen zware operatie meer vergt. Wat ik van dichtbij zie, is dat een blessure nooit alleen fysiek is. Het raakt je ook mentaal: ineens is de drive om te presteren weg, wordt de routine doorbroken en word je ingehaald op de ranking. Dat moet je loslaten, je staat machteloos. Als partner is mijn rol simpel: luisteren, relativeren, de aandacht verzetten en soms ook zeggen dat het oké is om teleurgesteld te zijn.
Golf is een spel van geduld en misschien geldt dat ook buiten de baan. Gelukkig is Joost intussen terug met dezelfde vastberadenheid waarmee hij altijd speelt. Ik ben trots dat hij zich weer heeft herpakt en door de tegenslag heen heeft gevochten.
