De afgelopen weken droegen we een klein, bijzonder geheimpje met ons mee. Iets wat ons dagelijks leven net dat beetje specialer maakte. Nu kunnen we het eindelijk met de wereld delen: ons gezin groeit, want ik ben zwanger. Dex wordt de grote broer van een zusje. Het voelt onwerkelijk als ik het opschrijf.
Joost heeft nog steeds de volle focus op zijn golfcarrière. Soms gaat het fantastisch, soms wat minder. Zeker in een periode waarin blessures een rol spelen. Terwijl ik dit schrijf, zit ik beneden in een ziekenhuis te wachten op Joost, die een check-up heeft voor zijn schouder. Soms is het lastig om dingen te delen.
Ik merk al snel dat mensen die wat verder van ons af staan, snel hun conclusies trekken. Toen ik vertelde dat ik zwanger was, kreeg ons ongeboren kindje zelfs, onbedoeld natuurlijk, de schuld van een mindere fase in Joosts spel. Dat raakte me erg. Want in werkelijkheid is het juist het tegenovergestelde.
Joost is ongelooflijk gemotiveerd. Hij wil niets liever dan dat zijn kinderen straks bewust meemaken wat hun vader doet. Hij werkt keihard en wil nog jaren meedraaien op het hoogste niveau. Ondertussen proberen wij als gezin onze weg te vinden. Dat betekent goed plannen en soms creatief zijn om belangrijke momenten samen te beleven. Zo proberen we de echo’s zo te plannen dat Joost erbij kan zijn, al is het via FaceTime. En soms nemen we het op, zodat hij het later terug kan kijken.
Tijdens het Soudal Open in België stond onze eerste echo gepland. Dit kon alleen op donderdagochtend, de eerste toernooidag. We hadden al besloten dat ik alleen zou gaan, maar waagden nog een poging door de DP World Tour te vragen of hij voor een keer zijn voorkeur voor een starttijd mocht doorgeven vanwege deze afspraak. Als hij ’s middags zou starten, kon hij ’s ochtends bij de echo zijn. En daar werd rekening mee gehouden: Joost kreeg een late starttijd. Zo zaten we daar, samen met Dex, naar de eerste beelden van ons tweede kindje te kijken. Als gezin!
Met dit nieuws voelen we ons nu al completer dan ooit. We kunnen niet wachten om onze kleine meid te ontmoeten.
Collet
Als liefhebber van linksgolf zit ik tijdens
The Open – zowel de dames- als de
herenversie – altijd te genieten voor
de televisie. Hoe krijgen de spelers de
bal door de wind, over uitgedroogde
fairways, langs al die potbunkers naar
de green? Het is een puzzel die zelfs de
beste golfers ter wereld niet altijd kunnen
oplossen. De links vraagt het uiterste van
je creativiteit en mentale weerbaarheid,
wat je terugziet in twijfel en strakke kop-
pies. Niet bij de winnaars echter. Ryan Fox
speelde speedgolf met de overtuiging
van een dronken tiener, nam risico’s en
werd beloond. En Shiho Kuwaki liep met
een lach van oor tot oor over de baan,
genietend van elke uitdaging die haar
wachtte. Wat een geweldige kampioenen.
@GM_Foeke
MELANIE
ON TOUR
starten, kon hij ’s ochtends bij de
echo zijn. En daar werd rekening mee
gehouden: Joost kreeg een late starttijd.
Zo zaten we daar, samen met
Dex, naar de eerste beelden van ons
tweede kindje te kijken. Als gezin!
Met dit nieuws voelen we ons nu al
completer dan ooit. We kunnen niet
wachten om onze kleine meid te
ontmoeten. X
